‘छोरा आशनारायणले दिलाएको आशा मलेसियाले खोस्यो’

भएन सोचेजस्तो

आशनारायणले मलेसियाबाट घरमा पैसा पठाइरहन्थे । समय राम्राे चल्दै थियो । समयको सुईले दुई वर्ष फड्को मारेको पत्तै भएन कुन्तीदेवीलाई पनि ।

केही ऋण तिरिसकिएकाे थियो । केही बाँकी थियो । अब बाँकी ऋण पनि तिरेर छोरा घर फर्किन्छ भन्ने आशा मनमा पालेर राख्नुभएको थियो कुन्तीदेवीले । तर आशा निराशामा परिणत हुन के बेर लाग्छ र ? गएको साउनको एक अँध्यारो दिन । कुन्तीदेवीका आशा चक्नाचुर भए । आँखाबाट बर्बर्ती आँसुका धारा खसे ।

एकाएक मलेसियाबाट आशनाराणको ज्यान गएको खबर आयो । कम्पनीले दिएको कोठामा झण्डिएर ज्यान गएको भन्ने जानकारी मिल्यो परिवारलाई । कुन्तीदेवीलाई अहिले पनि विश्वास लाग्दैन आफ्नो छोराले झुण्डिएर आत्महत्या गर्यो होला भनेर ।

‘खुट्टा भुईँमा लत्रिएको देखिन्छ फोटोमा’, उहाँ भन्नुहुन्छ, ‘झण्डिएर आत्महत्या गर्यो भनेर कसरी भन्ने ?’

लकडाउनकै बेला साउनमा आशनारायणको शव नेपाल आइपुग्यो । छोरा गुमाउँदाको पीडा । त्यसैमाथि कसरी शव झिकाउने, कहाँ जाने कुन्तीदेवीलाई केही थाहा थिएन ।

आफ्नो जेठो ज्वाइँसँगै कुन्तीदेवी छोराको पीडा बोकेर कलैया उपमहानगरपालिका पुग्नुभयो । नगर प्रमुख राजेशराय यादवले कलैया उपमहानगरपालिका र ग्रामिण उद्यम तथा विप्रेषण आयोजना (समृद्धि) को साझेदारीमा सञ्चालित आप्रवासी श्रोत केन्द्रका कर्मचारीलाई जानकारी गराउनुभयो । श्रोत केन्द्रका कर्मचारीले काठमाण्डौमा रहेको सेन्टर फर माइग्रेसन एण्ड इन्टरनेशनल रिलेसन सीएमआईआरसँगको समन्वयले काठमाण्डौबाट शव नि:शुल्क रुपमा घर सम्म ल्याए ।

श्रोत केन्द्रले पालिकाबाट सिफारिस पठाई वैदेशिक रोजगार बोर्डबाट सात लाख रुपैयाँ र बिमाबापतको चौध लाख रुपैयाँ गरी एक्काइस लाख राहत रकम उपलब्ध गराउनमा सहयोग गरिदियो ।

कुन्तीदेवीले श्रीमान् गुमाउँदा आफ्नो छोराको अनुहार हेरेर जीवन जिउने उर्जा संग्रह गर्नुभएको थियो । जीवन जिउनुको आशा भन्नु नै त्यही छोरा थियो । तर छोरा पनि गुमेपछि अहिले कुन्तीदेवी भावनात्मक रुपमा टुक्रिनु भएको छ ।

‘मेरो सर्वस्व श्रीमान् खोस्दा त्यति दुःख लागेन जति वैदेशिक रोजगारले मेरो जीवनको आशा, मुटुको टुक्रा, मलेसिया गएको छोरालाई मसँग खोस्दा लाग्यो’, दबिएको स्वरमा भन्नुहुन्छ, ‘छोरा आशनारायणले दिलाएको आशा मलेसियाले खोस्यो’

यसो भनिरहँदा कुन्तीदेवीका आँखा रसाउँछन् । सारीको फेरले आँसु पुछ्दै आकासतिर हेर्नुहुन्छ । कतिबेला भुइँ खाेर्स्याउनु हुन्छ ।

हुन त छोरीहरुको बलियो साथ छ उहाँलाई । तर मानसपटलमा बसेको छोरा आशनारायणको चित्रले भने कुन्तीदेवीलाई बेला बेला झस्काइरहन्छ ।